Coen Vunderink (1979) vond tekenen en handvaardigheid leuke vakken op de middelbare school, maar hij blonk er niet in uit. Het stond hem tegen dat hij zich aan de opdracht moest houden. Als tiener was hij wel eens in de weer met graffiti, maar terugkijkend kan dat eerder beschouwd worden als recalcitrant gedrag dan als creatieve uitspattingen. Pas op zijn twintigste is hij ‘out of the blue’ gaan schilderen en werd toegelaten tot Academie Minerva in Groningen.

Ruim tien jaar later is hij fulltime kunstenaar. Met collega-kunstenaar Wessel Middelbos deelt hij een atelier in een leegstaand kantoorpand, nabij de meubelboulevard in Groningen, tegenover de fabrieken van de Suikerunie. Zijn werk is te zien bij de 40eurogaleries in Texel en Amsterdam. Onlangs vernam hij dat hij is geselecteerd voor de Ateliers, een prestigieus kunstenaarsinstituut in Amsterdam. Met een kunstbeurs en een atelierruimte in de hoofdstad kan hij zich verder ontwikkelen, met wekelijks kritisch commentaar van gevestigde namen als Marlene Dumas en Rob Birza. Eerder succes was er in 2007, toen hij genomineerd werd voor de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst.

Zonder titel (2008), 180 bij 200 cm. Acryl, olieverf en schellak op polyester.

Zijn schilderijen zijn de laatste jaren steeds abstracter geworden. Kunstcriticus Rob Perrée concludeerde een klein jaar geleden dat Vunderink ‘de werkelijkheid helemaal achter zich heeft gelaten’ en dat het ‘een experiment met vormen, lijnen en kleuren is geworden.’ Dit in tegenstelling tot het begin van zijn carrière. Toen landschappen en portretten duidelijk herkenbaar waren.

 
Zonder titel (2008), 130 bij 50 cm. Gemengde techniek op papier. Te zien bij Galerie 59 Amsterdam.

Zijn voornaamste inspiratiebron is de kunst zelf. Vunderink maakt schilderijen in allerlei afmetingen; van 18 bij 24 centimeter tot 1,80 bij 3 meter. Een deel van zijn grote werk bestaat uit raamvertellingen; kunst over kunst. Op het doek zien we een muur of een hoek van zijn atelier waarop eerdere werken zijn uitgebeeld.

“Ik wil de wereld om me heen niet letterlijk vertalen”, licht Vunderink toe. “Dat is saai. Ik ben op zoek naar vragen, niet naar antwoorden.” Zoals: “Wat maakt dat wij een 2D-vlak ruimtelijk ervaren, zonder de geijkte patronen te herkennen?”

 
 Zonder titel, (2008) 25 bij 32 cm. Olieverf op papier. Te zien bij Galerie 14/16 Posthuys Texel.

Zo vraag ik me af, als we voor een van zijn titelloze schilderijen staan, of de lijnen nu naar me toe komen of van me af gaan. En wat wordt hier uitgebeeld? Ik denk aan een de hoek van een boksring, maar Vunderink geeft aan dat het schilderij op de mast en draden van een elektriciteitspaal is gebaseerd. Daar is het hem ook deels om te doen. Vunderink speelt met de ruimtes, lijnen en lichtbanen en daarmee de voor- en achtergrond, waardoor je zijn schilderijen op meerdere manieren kunt interpreteren. Hij heeft de meest recente werken dan ook geen titels mee gegeven, om het publiek niet één richting op te sturen. 

Nachtopname van installatie ‘Room with a view’ bij Galerie Sign in Groningen (2008).

 
Coen Vunderink in zijn atelier te Groningen